Standart

ATEX

Patlayıcı Atmosfer anlamına gelmektedir. Yanıcı maddelerin gaz, buhar, sis ve tozlarının atmosferik şartlar altında hava ile oluşturduğu ve herhangi bir tutuşturucu kaynakla temasında tümüyle yanabilen karışımdır. Patlama riski bulunan ortamlarda kullanılan elektrikli cihazların bu kurala uymaları gerekmektedir ve kullanılan bu cihazlarda ATEX onayı ve sembolü taşıması gerekmektedir. ATEX kuralları 1 Mart 1996 tarihinden beri gönüllü bir standart olarak uygulanmakta iken 1 Temmuz 2003 tarihinden itibaren patlayıcı atmosferlerde kullanılmak üzere satılan bütün ürünlerde ATEX onaylı olma ve sembolünü taşıma mecburiyeti getirilmiştir.

TEHLİKE BÖLGELERİ / ZONES 

Patlayıcı hava-gaz karışımının bulunduğu veya bulunma ihtimalinin olduğu yerlerdir. 

Tehlikeli bölgelerin Sınıflandırılması 

Patlamayı önleme kurallarının uygulanabilmesi için; yanıcı gaz ve buharlarının havaya karışabilme ihtimalinin olduğu sahaların ve bu sahalar içerisinde yanıcı gaz ve buharlarının bulunabilme ihtimallerinin bilinmesine ihtiyaç vardır. Bunun için bu alanlar aşağıdaki şekilde sınıflandırılmalıdır.

Gazlar için bölge sınıflandırması:

Bölge/Zone O: Gaz, buhar ve sis halindeki parlayıcı maddelerin hava ile karışımından oluşan patlayıcı ortamın sürekli olarak veya uzun süre ya da sık sık oluştuğu yerler. (Patlama limitlerinin altında, patlama limitlerinde veya patlama limitlerinin üzerinde devamlı olarak veya uzun süreli periyotlarla bulunduğu ya da bulunma ihtimalinin olduğu sahalar) Örnek olarak “Yakıt tanklarının içerisi Zone 0”

Bölge/Zone 1: Gaz, buhar ve sis halindeki parlayıcı maddelerin hava ile karışımından oluşan patlayıcı ortamın normal çalışma artlarında ara sıra meydana gelme ihtimali olan yerler. (Patlayıcı karışımın zaman zaman veya periyodik olarak oluşabildiği veya oluşma ihtimalinin olduğu sahalar.) Örnek olarak “yakıt doldurma istasyonunda yakıt pompasının bulunduğu yer Zone 1” 

Bölge/Zone 2: Gaz, buhar ve sis halindeki parlayıcı maddelerin hava ile karışarak normal çalışma şartlarında patlayıcı ortam oluşturma ihtimali olmayan yerler ya da böyle bir ihtimal olsa bile patlayıcı ortamın çok kısa bir süre için kalıcı olduğu yerler. (Patlayıcı karışımın oluşma ihtimalinin çok az olduğu ortamlar.) Örnek olarak “yakıt istasyonunun çevresi Zone 2”

Tozlar için sınıflandırması:

Bölge/Zone 20: Havada bulut halinde bulunan yanıcı tozların, sürekli olarak veya uzun süreli ya da sık sık patlayıcı ortam oluşabilecek yerler. 

Bölge/Zone 21: Normal çalışma artlarında, havada bulut halinde bulunan yanıcı tozların ara sıra patlayıcı ortam oluşturabileceği yerler. 

Bölge/Zone 22: Normal çalışma şartlarında, havada bulut halinde yanıcı tozların patlayıcı ortam oluşturma ihtimali bulunmayan ancak böyle bir ihtimal olsa bile yalnızca çok kısa bir süre için geçerli olduğu yerlerdir.

DIN (Deutsches Institue für Normung = Alman Standard Enstitüsü)

DIN (Deutsches Institue für Normung = Alman Standard Enstitüsü)

DIN enstitüsünün hukuki yapısı, Alman yasalarına göre resmi tescilli bir dernek olup, özel sektör tarafından finanse edilmektedir ve Federal Almanya Devleti ile kurulmuş bir antlaşma uyarınca, Avrupa ve uluslararası standartlama faaliyetleri için yetkili standart kurumudur. Adı geçen kurum, üretim, ticaret, sanayi, bilim, tüketim ve kalite kontrol alanlarında faaliyet gösterenlerle devlet kurumları için bilgi ve fikir alışverişi platformu olup, “konuyla alakalı kimselerin” uzmanlıklarını bir araya getirerek standartlar oluşturdukları bir kurumdur.

Standartlar, rasyonalizasyon, anlaşılırlık, kullanıma elverişliliğin temini, teknik uyumun sağlanması, değiştirilebilirlik, sağlık, güvenlik ve çevre koruma alanlarında hizmet etmektedir. Elektrik ve elektronik ile ilgili konularda Almanya’da DIN ile birlikte Elektroteknik, Elektronik ve Bilişim Teknolojileri Birliği (VDE) temsilcilerinden oluşan Almanya Elektroteknik, Elektronik ve Bilişim Teknolojisi Komisyonu (Deutsche Kommission Elektrotechnik Elektronik Informationstechnik (DKE)) tarafından işlenmektedir. DIN kurumu uluslararası/Avrupa standart komiteleri (ISO, CENve elektroteknik kurumlar olan IEC ve CENELEC) nezdinde Alman menfaatlerini savunmakla görevlidir. Standartlaştırma süreci ile, standartların içerikleri ve proses teknolojilerinin, teknolojide genel kabul gören kurallara uygun olmasının temin edilmesi amaçlanmaktadır.

DIN kurumu tarafından neşredilen standartlar, DIN grubu’nun bir alt kuruluşu olan Beuth Yayınevi tarafından matbu veya ücretli olarak internet üzerinden yayınlanmaktadır. Adı geçen yayınevi başka kuruluşlarla yabancı ülkelerin standartlaştırma kurumlarının standartlarını satmaktadır.

İsviçre’deki DIN muadili, Schweizerische Normen-Vereinigung (SNV) olup, Avusturya’nın standartlar kurumunun adı ise Österreichisches Normungsinstitut’tur (ÖNORM).

Görevleri

• Serbest piyasa hareketlerinin uluslararası ve Avrupa çapındaki standartlaştırma süreçlerine katılmak suretiyle desteklenmesi
• Uluslararası standartların ulusallaştırılması
• Tüm ilgi duyan kitlelerin standartlaştırma çalışmalarına katılmaya teşvik edilmesi
• Standartların istikrarlılık ve çelişkisizliğinin temin edilmesi
• İş tekrarlarının önlenmesi
• Yasal düzenlemelerin dikkate alınması
• Uzlaşmaya aktif bir şekilde katkıda bulunulması

DIN kurumunun görevi, standartlaştırma sürecinin verimli bir şekilde organize edilmesidir. DIN, standartlaştırma ile ilgili tüm kitlelerin buluştukları yuvarlak masa olup menfaatleri söz konusu olan her kitlenin dikkate alınmasını temin eder. DIN çalışanları, ulusal, Avrupa ve uluslararası standartlaştırma faaliyetlerinde sekreterlik görevi yaparak mevcut yönetmelik ve düzenlemelere riayet edilmesine dikkat eder ve kurullardaki çalışmaları koordine eder. Standartlaştırma komisyonunun çalışma programını ve bütçe planını oluşturur ve her ikisini ilgili kitlelerin temsilcilerinden oluşan yönlendirme kurulu ile ayarlar. DIN kurumu, standartlaştırma sürecinin ihtiyaç duyduğu elektronik altyapıyı temin eder.

Kurumsal yapı

DIN kurumu, Alman dernekler hukukuna tabi, tescilli bir dernektir. Üyeleri ise tüzel kişilerdir. Genel kurulu başkanlığı seçer. Başkanlık heyetinin üyeleri ise, tüm sanayi sektörlerini karşılayacak şekilde, Alman devletini, tüketicileri ve bilim dünyasını temsil eder.

DIN Deutsches Institut für Normung e.V., bir Müdür ile Müdüriyet teşkilatı tarafından yönetilir. Müdür aynı zamanda başkanlık heyetinin bir üyesidir.

DIN kurumunun kâr amaçlı faaliyetleri, Alman hukukuna göre Limited Şirketleri (GmbH) çatısı altında alt birim ve ortaklıklar halinde toplanmış olup, kamu yararına olan standartlaştırma faaliyetlerinin masraflarını karşılamaya katkıda bulunur.

Standartlaştırma sürecindeki ihtisas çalışmaları çalışma kurullları veya komiteler tarafından yerine getirilir. Her bir standartlaştırma projesinden tek bir çalışma kurulu veya teknik komite sorumlu olup, bu kurul veya komiteler bu görevlerini aynı zamanda ulusal ve uluslararası standartlaştırma kuruluşları nezdinde ifa ederler. Genellikle DIN’de birden fazla çalışma kurulu bir standartlaştırma kurulu halinde toplanır. Şu anda DIN nezdinde farklı alanlarda 76 tane standartlaştırma kurulu vardır.

Hukuk düzeninde standartların yeri

DIN standartları, kusursuz teknik davranışlar için geçerli kabul edilen bir ölçü olarak hukuk düzeninde belirli öneme sahiptir. DIN standartları prensip olarak tavsiye hükmündedir. Aslında bağlayıcı özellikleri yoktur. Özel hukuk çerçevesinde yapılan sözleşmelerde atıf veya ilgili mevzuatta uygulanmaları hakkında düzenlemeler bulunduğunda, bağlayıcılık kazanırlar. Standartlarda yer alan hükümler kesin saptamalar olduğu için, sözleşme metinlerinde münferit standartların bağlayıcılığı kabul edilerek hukuki ihtilafların meydana gelmesi önlenebilir. Yasa ve yönetmeliklerin standartlara dayanması devletin bürokrasi yükünü hafifletir ve vatandaşı detaylı düzenlemelerin karmaşıklığından kurtarır.

Sözleşme tarafları akdettikleri sözleşmeye ilgili standartları dahil etmedikleri durumlarda bile, ticaret ve istisna akdi hukukunda maddi kusurlar söz konusu olduğunda bu standartlar ihtilaflarda karar vermek için yardımcı olabilir. Bunda genel kural olarak DIN standartlarının teknolojinin kabul edilen son seviyesine uygun olduğu varsayımı geçerlidir. Bu tür bir varsayım (örneğin yeni bir standart tasarısı bulunduğu takdirde) sarsılabilir veya bir bilirkişi raporu ile aksi ispat edilebilir.^[2]

Fikri ve sınai mülkiyet hukuku

DIN standartları sınai mülkiyet teşkil eden hizmetler olup yazılı eserler olarak Alman Telif ve benzeri Sınai Haklar Yasası’nın (UrhG) koruması altındadır. Bu ilke Almanya Federal Adalet Mahkemesi tarafından birçok kez onanmıştır. Bu nedenle DIN standartlarının telif hakları sahibi olan DIN Deutsches Institut für Normung e. V. isimli Alman standartlar enstitüsünün izni olmadan çoğaltılması veya dağıtılması veya internette genel erişime sunulması yasaktır. Ancak Alman hukukuna göre telif hakları kısıtlamaları standartlar için de geçerlidir. Bu uygulama kapsamında yayınlanmış olan standartların küçük kısımları ticari amaçlı da olsa kâğıt üzerine kopyalanabilir (UrhG Md. 53).

İlgili Neşriyat

• Berichtsband: 75 Jahre DIN 1917 bis 1992 (1917’den 1992’ye kadar 75 yıl DIN Belgeseli), Yayıncı: DIN Deutsches Institut für Normung e. V., Beuth Yayınevi, 1993.
• Gesamtwirtschaftlicher Nutzen der Normung (Standartlaştırmanın Toplumsal Ekonomiye Yararları), Yayıncı: DIN Deutsches Institut für Normung e. V., Beuth Yayınevi, 2000.
• Grundlagen der Normungsarbeit des DIN (DIN Standartlaştırma Faaliyetlerinin Temelleri), Yayıncı: DIN Deutsches Institut für Normung e. V., Beuth Yayınevi, 2001.
• Torsten Bahke, Ulrich Blum, Gisela Eickhoff (Yayıncı): Normen und Wettbewerb (Rekabette Standartların Önemi), Beuth Yayınevi, 2002.
• Josef Falke: Rechtliche Aspekte der technischen Normung in der Bundesrepublik Deutschland (Federal Almanya Cumhuriyeti’nde Teknik Standartlaştırmanın Yasal Hususları), Yayıncı: Zentrum für Europäische Rechtspolitik an der Universität Bremen, Bremen 1999.
• Rudolf Muschalla: Zur Vorgeschichte der technischen Normung (Teknik Standartlaştırmanın Geçmişi Üzerine), Yayıncı: DIN Deutsches Institut für Normung e. V., Beuth Yayınevi, 1992.

PED (Pressure Equipment Directive = Basınçlı Ekipmanlar Direktifi)

PED (Pressure Equipment Directive = Basınçlı Ekipmanlar Direktifi)

Avrupa Birliiği (AB) Basınçlı Ekipman Direktifi (PED) 2014/68/EU (eski adıyla 97/23/EC)[1], basınçlı ekipmanın (“basınçlı ekipman”, buhar kazanları, basınçlı kaplar, basınçlı kaplar, borular, emniyet valfleri ve basınç yüküne maruz kalan diğer bileşenler ve düzenekler) tasarımı ve imalatına ilişkin genellikle hacim olarak bir litreden fazla ve maksimum basıncı 0,5 bar göstergesinden fazla olan standartları belirler. Aynı zamanda, yerel mevzuat engelleri olmadan Avrupa pazarına serbestçe sunulması için basınçlı ekipmanın “uygunluk değerlendirmesi” için idari prosedür gerekliliklerini de belirlemektedir. 30 Mayıs 2002’den beri AB genelinde zorunludur ve 2014 revizyonu 19 Temmuz 2016’dan itibaren tamamen yürürlüğe girmiştir. Basınçlı kaplar ve kazan güvenliğine ilişkin standartlar ve düzenlemeler de Amerikan Makine Mühendisleri Birliği (ASME) tarafından tanımlanan ABD standartlarına oldukça yakındır. Bu, çoğu uluslararası denetim kuruluşunun, farklı basınçlı ekipman direktiflerine uygunluğu değerlendirmek için hem doğrulama hem de sertifikasyon hizmetleri sunmasına olanak tanır. Basınçlı kap imalatçılarından PED, ASME’nin yaptığı gibi genellikle önceden bir üretim izni/sertifikası/damga gerektirmez.

Pressure Equipment Directive (EU)

CE 

Ekipmanlardaki Conformitè Europëenne (CE) işaretleri, ürünün AB/AEA yönetmeliğine göre direktife uygun olduğunu gösterir; bu da ürünlerin AB için gerekli tüm güvenlik, sağlık ve çevre koruma düzenlemelerini karşıladığı anlamına gelir. CE işareti yalnızca AB spesifikasyonlarının mevcut olduğu ürünler için gereklidir. Her kategoriye ilişkin direktif, CE işareti almak için üçüncü taraf değerlendirmesinin gerekli olup olmadığını belirtir. Ekipmanın kendisi CE işareti almak için herhangi bir lisans gerektirmez ancak aşağıdaki kurallara uygun olmalıdır: 

• PED ve ilgili tüm AB düzenlemelerine uygunluk. 
• Uygunluk değerlendirmesi ve dokümantasyon.

PED Sınıflandırması 

PED kapsamına giren tüm basınçlı ekipman/sistemler, piyasaya arz edilmeden önce, ekipmanın tehlike kategorisine bağlı olarak imalatçı tarafından uygunluk değerlendirme prosedürüne tabi tutulmalıdır. PED’de, Basınçlı ekipmanlar aşağıdakilerden birinde sınıflandırılabilir: 

• SEP (Ses Mühendisliği Uygulaması) 

• Kategori I 

• Kategori II 

• Kategori III 

• Kategori IV 

Uygunluk değerlendirme prosedüründe II. III. ve IV. Bir tehlike kategorisi söz konusu olduğunda Brüksel’de kayıtlı üçüncü bir bağımsız sertifikasyon kuruluşunu (Onaylanmış Kuruluş) da dahil etmelisiniz. İşlem sırasında basınçlı ekipman veya basınç sistemi direktifin gerekliliklerini karşılıyorsa üzerine “CE” işareti ve gerekiyorsa Onaylanmış Kuruluşun dört haneli kimlik numarası konulabilir. Basınçlı ekipmanın üzerinde yer alan “CE” işareti ve imalatçının uygunluk beyanı, ürünün piyasaya arz edilmesinin şartıdır.

Sınıflandırma altı adımdan oluşur:

1. Basınçlı ekipmanın tipini tanımlama: 

Altı tür basınçlı ekipman vardır: kap, buhar jeneratörü, borular, güvenlik aksesuarları, basınç aksesuarları ve düzenekler. 

2. Ekipman içindeki sıvının durumunu belirleme: 

İzin verilen maksimum sıcaklıkta sıvının buhar basıncı, atmosfer basıncının 0,5 bar üzerindeyse gaz olarak kabul edilir. Bunun dışında sıvı muamelesi görür. 

3. Tehlike grubunu belirleme:

Gazlar ve sıvılar için iki tehlike grubu vardır. Grup 1: medyayı tehlikeli olarak tanımlar. Grup 1 tehlikeli ortamların tümü patlayıcı, son derece yanıcı, son derece yanıcı, yanıcı, çok toksik, toksik veya oksitleyici olan ortamlardır. Grup 2: diğer tüm ortamları kapsar. Tehlikeli olabilecek ancak tehlikeli olmayan ortamların (örneğin buhar)

4. Uygun tehlike kategorisi tablosunun seçimi:

Basınçlı ekipman için doğru kategoriye erişmenin dördüncü adımı, doğru tehlike Kategori tablosunu seçmektir. Ekipman tipi, akışkan durumu ve akışkan grubunun olası her kombinasyonu için dokuz grafik mevcuttur. 

5. İzin verilen maksimum basıncın tanımlanması ve ekipmanın boyutlarının tanımlanması: 

İzin verilen maksimum basınç, ekipmanın dayanacak şekilde üretici tarafından tasarlanan maksimum basınçtır. Her ekipman türünün kendine özgü bir tanımı vardır. Bir kap veya buhar jeneratörü litre cinsinden hacmiyle tanımlanır. Bir boru sisteminin tanımlayıcı boyutu, bileşenlerinin milimetre cinsinden ifade edilen nominal boyutudur. Bu genellikle borunun nominal çapıdır. 

6. PED tehlike kategorisini belirleme:

Tehlike kategorisini bulmak için Tablo 1’deki tabloyu kullanmaktır. Öncelikle grafiği belirlemek gerekiyor. Bunu yapmak için ekipman tipini, akışkan tipini ve tehlike grubunu alın.

Ekipman	akışkan durumu	akışkan tehlike grubu	Kullanılacak grafik
Kap	Gas	1	1
Kap	Gas	2	2
Kap	Sıvı	1	3
Kap	Sıvı	2	4
Buhar jeneratörü	0	0	5
boru	Gas	1	6
boru	Gas	2	7
boru	Sıvı	1	8
boru	Sıvı	2	9

1. Grafik:

2. Grafik

3. Grafik

4. Grafik

5. Grafik

6. Grafik

7. Grafik

8. Grafik

9. Grafik

Source: Introduction To The Pressure Equipment Directive | Tameson.com

ASME Kazan ve Basınçlı Kap Kodu

ASME Kazan ve Basınçlı Kap Kodu (BPVC), kazanların ve basınçlı kapların tasarımını ve yapımını düzenleyen bir Amerikan Makine Mühendisleri Derneği (ASME) standardıdır . ^[1] Belge, teknik uzmanlıkları nedeniyle seçilen gönüllüler tarafından yazılır ve korunur. ^[2] ASME bir akreditasyon kurumu olarak çalışır ve bağımsız üçüncü taraflara (doğrulama, test ve sertifikasyon kuruluşları gibi) BPVC’yi denetleme ve uyumluluğu sağlama yetkisi verir. ^[3]

Geçmiş 

BPVC, Massachusetts eyaletindeki birkaç ciddi patlamanın ardından halkın tepkisine yanıt olarak oluşturuldu . 20 Mart 1905’te Brockton, Massachusetts’teki Grover Ayakkabı Fabrikasında yangın borulu bir kazan patladı , bu olay 58 kişinin ölümü ve 150 kişinin yaralanmasıyla sonuçlandı. Daha sonra 6 Aralık 1906’da PJ Harney’in fabrikasında bir kazan patladı. Lynn, Massachusetts’te Ayakkabı Şirketi patladı . Sonuç olarak Massachusetts eyaleti, 1907 yılında ASME’nin buhar kazanlarının yapımına ilişkin kurallarına dayanan ilk yasal kanunu çıkardı. ^[4] [5]

ASME, 1911’de kurulan ASME Kazan Kuralları Komitesi olmadan önce Kazan Kuralları Kurulunu topladı. Bu komite, ASME Kazan Kuralları – Sabit Kazanların İnşası ve İzin Verilen Çalışma Kuralları’nın ilk baskısı için form çalışmasını hazırladı. 1914 yılında basılan ve 1915 yılında yayımlanan Baskılar. ^[5]

Kazan ve Basınçlı Kaplar Kanunu’nun 1914 baskısı olarak bilinen ilk baskısı 114 sayfalık tek bir ciltti. ^[6] [7] Zamanla, dünya çapında 100’den fazla ülkede 92.000’den fazla kopyası kullanılan ASME Kazan ve Basınçlı Kap koduna dönüştü. ^[5] Mart 2011 itibarıyla belge 28 cilt halinde 16.000 sayfadan oluşuyordu. ^[7]

Kuralların ilk basımından sonra, Kuralların gerektirdiği doğrulamalar bağımsız denetçiler tarafından yapılmış ve bu da çok çeşitli yorumlara yol açmıştır. Böylece Şubat 1919’da Ulusal Kazan ve Basınçlı Kap Denetleme Kurulu oluşturuldu. ^[5]

Kod Bölümleri​​

BÖLÜM LİSTESİ ^[9]

BPV Kodunun 2021 Sürümünün yapısı aşağıdaki gibidir: ^[10]

• ASME BPVC Bölüm I – Elektrikli Kazanların Yapım Kuralları
• ASME BPVC Bölüm II – Malzemeler
• Bölüm A – Demir İçerikli Malzeme Özellikleri
• Bölüm B – Demir Dışı Malzeme Özellikleri
• Bölüm C – Kaynak Çubukları, Elektrotlar ve Dolgu Metallerinin Özellikleri
• Bölüm D – Özellikler (Alışılmış)
• Bölüm D – Özellikler (Metrik)
• ASME BPVC Bölüm III – Nükleer Tesis Bileşenlerinin İnşaat Kuralları
• Alt Bölüm NCA – Bölüm 1 ve Bölüm 2 için Genel Gereklilikler
• Ekler
• 1.Bölüm
• Alt Bölüm NB – Sınıf 1 Bileşenler
• Alt Bölüm BOH – Sınıf 2 ve Sınıf 3 Bileşenleri
• Alt Bölüm NE – Sınıf MC Bileşenleri
• Alt Bölüm NF – Destekler
• Alt Bölüm NG – Çekirdek Destek Yapıları
• Bölüm 2 – Beton Muhafazalar için Kod
• Bölüm 3 – Harcanmış Nükleer Yakıt ve Yüksek Düzey Radyoaktif Atık için Muhafaza Sistemleri ve Taşıma Paketlemeleri
• Bölüm 5 – Yüksek Sıcaklık Reaktörleri
• ASME BPVC Bölüm IV – Isıtma Kazanlarının Yapım Kuralları
• ASME BPVC Bölüm V – Tahribatsız Muayene
• ASME BPVC Bölüm VI – Isıtma Kazanlarının Bakımı ve Çalıştırılması İçin Önerilen Kurallar
• ASME BPVC Bölüm VII – Elektrikli Kazanların Bakımı için Önerilen Kılavuzlar
• ASME BPVC Bölüm VIII – Basınçlı Kapların Yapım Kuralları
• Bölüm 1 – Basınçlı Kapların Yapım Kuralları
• Bölüm 2 – Alternatif Kurallar
• Bölüm 3 – Yüksek Basınçlı Kapların İnşasına İlişkin Alternatif Kurallar
• ASME BPVC Bölüm IX – Kaynak, Sert Lehimleme ve Eritme Prosedürleri için Yeterlilik Standardı; Kaynakçılar; Brazerler; ve Kaynak, Lehimleme ve Eritme Operatörleri
• ASME BPVC Bölüm X – Fiberle Güçlendirilmiş Plastik Basınçlı Kaplar
• ASME BPVC Bölüm XI – Nükleer Santral Bileşenlerinin Hizmet İçi Denetimine İlişkin Kurallar
• Bölüm 1 – Hafif-Su Soğutmalı Tesislerin Bileşenlerinin Muayene ve Testine İlişkin Kurallar
• Bölüm 2 – Nükleer Santraller için Güvenilirlik ve Bütünlük Yönetimi (RIM) Programlarına İlişkin Gereksinimler
• ASME BPVC Bölüm XII – Taşıma Tanklarının İnşası ve Sürekli Hizmetine İlişkin Kurallar
• ASME BPVC Bölüm XIII – Aşırı Basınç Koruması Kuralları
• ASME BPVC Kod Kutuları – Kazanlar ve Basınçlı Kaplar

EKLER

Kuralların ayrı ayrı Bölümlerine yapılan eklemeleri ve revizyonları içeren Ekler, bir sonraki baskıya kadar, Kuralların belirli bir baskısı için buna uygun olarak yayınlanır. ^[9] Addenda, Code Edition 2013’ten bu yana artık kullanılmamaktadır. Onun yerine iki yıllık sürüm dönemi getirilmiştir.

YORUMLAR

ASME’nin, Kuralların belirli bir Bölümüyle ilgili olarak gönderilen teknik sorgulara ilişkin yorumları buna göre yayınlanır. Tercümanlara internet üzerinden de ulaşılabilir. ^[11]

KODLAR VAKALAR

Kural Durumları, mevcut BPVC kurallarının kapsamına girmeyen malzemelerin ve alternatif inşaat yöntemlerinin kullanımına izin veren kurallar sağlar. ^[12] Benimsenen Durumlar için uygun Kod Durumları kitabında yer alacaktır: ” Kazanlar ve Basınçlı Kaplar ” ve ” Nükleer Bileşenler. ” ^[9]

Kurallar Vakaların genellikle Kurallara daha sonraki bir baskıda dahil edilmesi amaçlanır. Kullanıldığında, Kurallar Senaryosu, Kurallarda olduğu gibi karşılanması gereken zorunlu gereklilikleri belirtir. Kod Durumlarını otomatik olarak kabul etmeyen bazı yargı bölgeleri vardır. ^[9]

ASME BPVC Bölüm II 

ASME BPVC’nin bölümü 4 bölümden oluşmaktadır.

Bölüm A – Demir İçerikli Malzeme Özellikleri

Bu Bölüm, Kuralların diğer bölümleri tarafından atıfta bulunulan tamamlayıcı bir kitaptır. Basınçlı kapların yapımında kullanıma uygun demir esaslı malzemeler için malzeme spesifikasyonları sağlar. ^[13]

Bu Bölümde yer alan spesifikasyonlar, mekanik özellikleri, ısıl işlemi, ısı ve ürünün kimyasal bileşimini ve analizini, test numunelerini ve test metodolojilerini belirtir. Spesifikasyonların tanımı ‘SA’ ile başlar ve ASTM ‘A’ spesifikasyonlarından alınan bir sayıdır. ^[13]

Bölüm B – Demir Dışı Malzeme Özellikleri

Bu Bölüm, Kuralların diğer bölümleri tarafından atıfta bulunulan tamamlayıcı bir kitaptır. Basınçlı kapların yapımında kullanıma uygun demir dışı malzemeler için malzeme spesifikasyonları sağlar. ^[13]

Bu Bölümde yer alan spesifikasyonlar, mekanik özellikleri, ısıl işlemi, ısı ve ürünün kimyasal bileşimini ve analizini, test numunelerini ve test metodolojilerini belirtir. Spesifikasyonların tanımı ‘SB’ ile başlar ve ASTM ‘B’ spesifikasyonlarından alınan bir sayıdır. ^[13]

Bölüm C – Kaynak Çubukları, Elektrotlar ve Dolgu Metallerinin Özellikleri

Bu Bölüm, Kuralların diğer bölümleri tarafından atıfta bulunulan tamamlayıcı bir kitaptır. Basınçlı kapların yapımında kullanılan kaynak çubukları, dolgu metalleri ve elektrotlar için mekanik özellikler, ısıl işlem, ısı ve ürün kimyasal bileşimi ve analizi, test numuneleri ve test metodolojileri sağlar. ^[13]

Bu Bölümde yer alan spesifikasyonlar ‘SFA’ ve American Welding Society (AWS) spesifikasyonlarından alınan bir numara ile belirtilmiştir . ^[13]

Bölüm D – Özellikler (Alışılmış/Metrik)

Bu Bölüm, Kuralların diğer bölümleri tarafından atıfta bulunulan tamamlayıcı bir kitaptır. Tasarım gerilim değerleri, çekme ve akma gerilimi değerlerine ilişkin tabloların yanı sıra malzeme özelliklerine ilişkin tablolar da sağlar (Elastisite Modülü, Isı Transfer Katsayısı ve diğerleri ) ^[13]

ASME BPVC Bölüm III – Nükleer Tesis Bileşenlerinin İnşasına 

ASME Kodunun III. Bölümü Nükleer tesis bileşenlerinin ve desteklerinin inşasına ilişkin kuralları ele alır. Bölüm III kapsamındaki bileşenlerin ve desteklerin, nükleer yakıttan termal enerji çıkışının üretilmesi ve kontrol edilmesi amacına hizmet eden bir nükleer güç sistemine ve nükleer güç sisteminin güvenliği için gerekli olan ilgili sistemlere kurulması amaçlanmaktadır. Bölüm III, döngüsel çalışmadan kaynaklanan mekanik ve termal gerilimleri dikkate alarak nükleer güç sisteminin yeni inşasına yönelik gereklilikleri sağlamaktadır. Radyasyon etkileri, korozyon veya malzemenin kararsızlığı nedeniyle hizmet sırasında meydana gelebilecek bozulma genellikle ele alınmaz.

• Alt Bölüm NCA (Bölüm 1 ve Bölüm 2 için Genel Gereksinimler)
• NCA-1000 Bölüm III Kapsamı
• Bileşenlerin ve Desteklerin NCA-2000 Sınıflandırması
• NCA-3000 Sorumlulukları ve Görevleri
• NCA-4000 Kalite Güvencesi
• NCA-5000 Yetkili Denetimi
• NCA-8000 Sertifikaları, İsim Plakaları, Kod Sembolü Damgası ve Veri Raporları
• NCA-9000 Sözlüğü
• Bölüm 1- Metalik Bileşenler
• Alt Bölüm NB Sınıf 1 bileşenler (Reaktör soğutma sisteminin sıvı tutucu basınç sınırının parçası olan bileşenler. Bu basınç sınırının başarısızlığı, reaktör soğutma sıvısı basınç sınırının bütünlüğünü ihlal eder)
• Reaktör Basınçlı Kap
• Basınçlandırma Kabı
• Buhar Jeneratörleri
• Reaktör Soğutucu Pompaları
• Reaktör Soğutucu Boruları
• Hat Vanaları
• Emniyet Valfleri
• Alt bölüm NC Sınıf 2 bileşenler (Reaktör soğutma sıvısı basınç sınırının parçası olmayan ancak reaktörün kapatılması, acil durum çekirdek soğutması, kaza sonrası muhafaza ısısının uzaklaştırılması veya kaza sonrası fisyon ürününün uzaklaştırılması için önemli olan bileşenler)
• Acil Durum Çekirdek Soğutma
• Kaza Sonrası Isı Giderimi
• Kaza Sonrası Fisyon Ürününün Kaldırılması
• Kapları, Pompaları, Vanaları, Boruları, Depolama Tanklarını ve Destekleri İçerir
• Alt bölüm ND Sınıf 3 bileşenler (Sınıf 1 veya 2’nin parçası olmayan ancak güvenlik açısından önemli olan bileşenler)
• Soğutma Suyu Sistemleri
• Yardımcı Besleme Suyu Sistemleri
• Kapları, Pompaları, Vanaları, Boruları, Depolama Tanklarını ve Destekleri İçerir
• Alt Bölüm NE Sınıf MC destekleri
• Muhafaza Gemisi
• Penetrasyon Düzenekleri (Muhafazadan geçiyorsa sınıf 1 veya sınıf 2 olması gereken boruları, pompaları ve vanaları içermez)
• Alt Bölüm NF Destekleri
• Plaka ve Kabuk Tipi
• Doğrusal Tip
• Standart Destekler
• Destek Sınıfı, Desteklenen Bileşenin sınıfıdır
• Alt Bölüm NG Çekirdek Destek Yapıları (sınıf CS)
• Çekirdek Destek Yapıları
• Reaktör Kabı İç Parçaları
• Alt Bölüm Yüksek Sıcaklık Hizmetinde NH Sınıf 1 Bileşenler (Yüksek sıcaklık hizmetinde kullanılan bileşenler)
• Yüksek Sıcaklık Bileşenleri
• Servis Sıcaklığı 800°F’ın üzerinde
• Ekler ^[14]

ASME BPVC Bölüm V 

ASME BPVC’nin bu bölümü, Kuralların diğer bölümleri tarafından atıfta bulunulan ve zorunlu kılınan tahribatsız muayene gerekliliklerini içermektedir. ^[15]

Aynı zamanda tedarikçilerin muayene sorumluluklarını, yetkili denetçilerin (AI) gerekliliklerini ve ayrıca personelin yeterliliği, muayene ve muayene gerekliliklerini de kapsar. ^[15] [16]

ASME BPVC Bölüm VIII – Basınçlı Kapların Yapım 

Bölüm VIII Bölüm 1

Bölüm 1, 15 psi’yi (100 kPa) aşan iç veya dış basınca sahip basınçlı kapların malzeme, tasarım, imalat, muayene ve testler, işaretlemeler ve raporlar, aşırı basınca karşı koruma ve sertifikasyonu için zorunlu gereklilikleri, özel yasakları ve zorunlu olmayan kılavuzları kapsar. ^[9] Bu bölümün kapsamına giren basınçlı kaplar ateşlenebilir veya ateşlenmeyebilir. ^[17] Basınç, dış kaynaklardan veya dolaylı veya doğrudan bir kaynaktan ısıtmanın uygulanması veya bunların herhangi bir kombinasyonundan kaynaklanabilir. ^[9]

Bölme, geleneksel yöntemde (Bölüm 1, Bölüm 2 vb.) numaralandırılmamıştır, ancak harflerden ve ardından bir rakamdan oluşan Alt Bölümler ve Parçalar ile yapılandırılmıştır. Yapı aşağıdaki gibidir: ^[9]

• Alt Bölüm A – Genel Gereksinimler
• Bölüm UG – Tüm İnşaat Yöntemleri ve Tüm Malzemeler için Genel Gereksinimler
• Malzemeler: UG-4’ten UG-15’e kadar
• Tasarım: UG-16’dan UG-35’e
• Açıklıklar ve Takviyeler: UG-36’dan UG-46’ya
• Destekli ve Destekli Yüzeyler: UG-47’den UG-50’ye
• Üretim: UG-75’ten UG-85’e
• Muayene ve Testler: UG-90’dan UG-103’e kadar
• İşaretleme ve Raporlar: UG-115’ten UG-120’ye
• Aşırı Basınç Koruması: UG125’ten UG-140’a kadar
• Alt Bölüm B – Basınçlı Kapların İmalat Yöntemlerine İlişkin Gereksinimler
• Bölüm UW – Kaynakla Üretilen Basınçlı Kaplara İlişkin Gereksinimler
• Genel: UW-1’den UW-3’e
• Malzemeler: UW-5
• Tasarım: UW-8’den UW-21’e
• Üretim: UW-26’dan UW-42’ye
• Denetim ve Testler: UW-46’dan UW-54’e
• İşaretleme ve Raporlar: UW-60
• Basınç Tahliye Cihazları: UW-65
• Bölüm UF – Dövmeyle Üretilen Basınçlı Kaplara İlişkin Gereksinimler
• Genel: UF-1
• Malzemeler: UF-5’ten UF-7’ye
• Tasarım: UF-12’den UF-25’e
• Üretim: UF-26’dan UF-43’e
• Denetim ve Testler: UF-45’ten UF-55’e
• İşaretleme ve Raporlar: UF-115
• Basınç Tahliye Cihazları: UF-125
• Bölüm UB – Lehimleme Yöntemiyle Üretilen Basınçlı Kaplara İlişkin Gereksinimler
• Genel: UB-1’den UB-3’e
• Malzemeler: UB-5’ten UB-7’ye
• Tasarım: UB-9’dan UB-22’ye
• Üretim: UB-30’dan UB-37’ye
• Denetim ve Testler: UB-40’tan UB-50’ye
• İşaretleme ve Raporlar: UB-55
• Basınç Tahliye Cihazları: UB-60
• Alt Bölüm C – Malzeme Sınıflarına İlişkin Gereksinimler
• Bölüm UCS – Karbon ve Düşük Alaşımlı Çeliklerden Yapılan Basınçlı Kaplar için Gereksinimler
• Genel: UCS-1
• Malzemeler: UCS-5’ten UCS-12’ye
• Tasarım: UCS-16’dan UCS-57’ye
• Düşük Sıcaklıkta Çalışma: UCS-65’ten UCS-68’e

1:* Üretim: UCS-75’ten UCS-85’e

• Muayene ve Testler: UCS-90
• İşaretleme ve Raporlar: UCS-115
• Basınç Tahliye Cihazları: UCS-125
• Zorunlu Olmayan Ek CS: UCS-150’den UCS-160’a kadar
• Bölüm UNF – Demir Dışı Malzemelerden Yapılan Basınçlı Kaplara İlişkin Gereklilikler
• Genel: UNF-1’den UNF-4’e
• Malzemeler: UNF-5’ten UNF-15’e kadar
• Tasarım: UNF-16’dan UNF-65’e
• Üretim: UNF-75’ten UNF-79’a kadar
• Denetim ve Testler: UNF-90’dan UNF-95’e
• İşaretleme ve Raporlar: UNF-115
• Basınç Tahliye Cihazları: UNF-125
• Ek NF: Demir Dışı Malzemelerin Özellikleri (Bilgilendirici ve Zorunlu Değil)
• Parça Yüksek Alaşımlı Çelikten Yapılan Basınçlı Kaplar için UHA Gereksinimleri
• Genel: UHA-1’den UHA-8’e
• Malzemeler: UHA-11’den UHA-13’e kadar
• Tasarım: UHA-20’den UHA-34’e
• Üretim: UHA-40’tan UHA-44’e
• Denetim ve Testler: UHA-50’den UHA-52’ye
• İşaretleme ve Raporlar: UHA-60
• Basınç Tahliye Cihazları: UHA-65
• Ek HA: Östenitik Krom-Nikel ile Ferritik ve Martensitik Yüksek Kromlu Çeliklerin Seçimi ve İşlemine İlişkin Öneriler (Bilgilendirici ve Zorunlu Değil)
• Bölüm UCI – Dökme Demirden Yapılan Basınçlı Kaplar için Gereksinimler
• Genel: UCI-1’den UCI-3’e
• Malzemeler: UCI-5’ten UCI-12’ye kadar
• Tasarım: UCI-16’dan UCI-37’ye
• Üretim: UCI-75’ten UCI-78’e
• Denetim ve Testler: UCI-90’dan UCI-101’e
• İşaretleme ve Raporlar: UCI-115
• Basınç Tahliye Cihazları: UCI-125
• Bölüm UCL – Korozyona Dirençli Entegre Kaplamalı, Kaynak Metal Kaplama Kaplamalı veya Uygulamalı Kaplamalı Malzemeden Yapılan Kaynaklı Basınçlı Kaplar için Gereksinimler
• Genel: UCL-1’den UCL-3’e
• Malzemeler: UCL-10’dan UCL-12’ye
• Tasarım: UCL-20’den UCL-27’ye
• Üretim: UCL-30’dan UCL-46’ya
• Denetim ve Testler: UCL-50’den UCL-52’ye
• İşaretleme ve Raporlar: UCL-55
• Basınç Tahliye Cihazları: UCL-60
• Bölüm UCD – Dökme Sfero Dökümden Yapılan Basınçlı Kaplar için Gereksinimler
• Genel: UCD-1’den UCD-3’e
• Malzemeler: UCD-5’ten UCD-12’ye
• Tasarım: UCD-16’dan UCD-37’ye
• Üretim: UCD-75’ten UCD-78’e
• Denetim ve Testler: UCD-90’dan UCD-101’e
• İşaretleme ve Raporlar: UCD-115
• Basınç Tahliye Cihazları: UCD-125
• Parça Isıl İşlemle Geliştirilmiş Çekme Özelliklerine Sahip Ferritik Çeliklerden Yapılan Basınçlı Kaplar için UHT Gereksinimleri.
• Genel: UHT-1
• Malzemeler: UHT-5’ten UHT-6’ya
• Tasarım: UHT-16’dan UHT-57’ye
• Üretim: UHT-75’ten UHT-86’ya
• Muayene ve Testler: UHT-90
• İşaretleme ve Raporlar: UHT-115
• Basınç Tahliye Cihazları: UHT-125
• Bölüm Katmanlı Yapıyla Üretilen Basınçlı Kaplar için ULW Gereksinimleri
• Giriş: ULW-1’den ULW-2’ye
• Malzemeler: ULW-5
• Tasarım: ULW-16’dan ULW-26’ya
• Kaynak: ULW-31’den ULW-33’e kadar

2:* Kaynaklı Bağlantıların Tahribatsız Muayenesi: ULW-50’den ULW-57’ye kadar

• Üretim: ULW-75’ten ULW-78’e kadar
• Muayene ve Testler: ULW-90
• İşaretleme ve Raporlar: ULW-115
• Basınç Tahliye Cihazları: ULW-125
• Bölüm ULT Düşük Sıcaklıkta İzin Verilen Daha Yüksek Gerilimlere Sahip Malzemelerden Yapılan Basınçlı Kaplar için Alternatif Kurallar
• Genel: ULT-1’den ULT-5’e
• Tasarım: ULT-16’dan ULT-57’ye
• Üretim: ULT-76’dan ULT-86’ya
• Denetim ve Testler: ULT-90’dan ULT-100’e
• İşaretleme ve Raporlar: ULT-115
• Basınç Tahliye Cihazları: ULT-125
• Bölüm UHX – Kabuk ve Borulu Isı Eşanjörleri için Kurallar
• Bölüm UIG – Emdirilmiş Grafitten Yapılan Basınçlı Kaplar için Gereksinimler
• Genel: UIG-1’den UIG-3’e
• Malzemeler: UIG-5’ten UIG-8’e
• Tasarım: UIG-22’den UIG-60’a
• Üretim: UIG-75’ten UIG-84’e
• Denetim ve Testler: UIG-90’dan UIG-112’ye
• İşaretleme ve Raporlar: UIG-115’ten UIG-121’e

3:* Basınç Tahliye Cihazları: UIG-125

• ZORUNLU EKLER: 1’den 48’e kadar
• ZORUNLU OLMAYAN EKLER: A’dan PP’ye

Bölüm 2 – Alternatif Kurallar

Bu bölüm, 3000 psi’yi (20700 kPa) aşan ancak daha az iç veya dış basınca sahip basınçlı kapların malzeme, tasarım, imalat, muayene ve testler, işaretlemeler ve raporlar, aşırı basınç koruması ve sertifikasyonu için zorunlu gereksinimleri, özel yasakları ve zorunlu olmayan kılavuzları kapsar. 10.000 psi’den fazla. ^[18]

Basınçlı kaplar ateşlenebilir veya ateşlenmeyebilir. ^[17] Basınç, dış kaynaklardan veya bir işlemin sonucu olarak dolaylı veya doğrudan bir kaynaktan ısıtmanın uygulanmasıyla veya ikisinin herhangi bir kombinasyonuyla olabilir. ^[18]

Bu bölümde yer alan kurallar, Bölüm 1’de belirtilen minimum gereksinimlere alternatif olarak kullanılabilir. Genel olarak Bölüm 2 kuralları, malzeme, tasarım ve tahribatsız muayeneler açısından Bölüm 1’dekinden daha külfetlidir ancak daha yüksek tasarım gerilim yoğunluğu değerlerine izin verilir . ^[17] Bölüm 2’de, geleneksel formülle tasarım yaklaşımına ek olarak, basınçlı ekipmanlarda beklenen gerilimi belirlemek için sonlu elemanlar analizinin kullanımına ilişkin hükümler de bulunmaktadır (Bölüm 5: “Analizle Tasarım gereksinimleri”).

Bölüm 3 – Yüksek Basınçlı Kapların İnşasına İlişkin Alternatif Kurallar

Bu bölüm, 10.000 psi’yi (70.000 kPa) aşan iç veya dış basınca sahip basınçlı kapların malzeme, tasarım, imalat, muayene ve test etme, işaretleme ve raporlar, aşırı basınç koruması ve sertifikasyonu için zorunlu gereklilikleri, özel yasakları ve zorunlu olmayan kılavuzları kapsar. ^[19]

Basınçlı kap ateşlenebilir veya ateşlenmeyebilir. ^[17] Basınç, dolaylı veya doğrudan bir kaynaktan ısıtmanın uygulanması, proses reaksiyonu veya bunların herhangi bir kombinasyonu yoluyla harici kaynaklardan gelebilir. ^[19]

Referanslar

1.  Antaki, George A. (2003). Piping and pipeline engineering: design, construction, maintenance, integrity, and repair. Marcel Dekker Inc. ISBN 9780203911150.
2. ^ ASME Codes and Standards Archived February 14, 2010, at the Wayback Machine
3. ^ Boiler and Pressure Vessel Inspection According to ASME
4. ^ Balmer, Robert T (2010). Modern Engineering Thermodynamics. 13.10 Modern Steam Power Plants: Academic Press. p. 864. ISBN 978-0-12-374996-3.
5. ^ Varrasi, John (June 2009). “To Protect and Serve – Celebrating 125 Years Of Asme Codes & Standards”. MEMagazine.
6. ^ Canonico, Domenic A. (February 2000). “The Origins of ASME’s Boiler and Pressure Vessel Code”. MEMagazine.
7. ^ “The History of ASME’s Boiler and Pressure Vessel Code”. ASME. March 2011. Retrieved 24 July 2015.
8. ^ “Standards and Certification Chronology”. History of ASME Standards. ASME. Retrieved 10 November 2011.
9. ^ An International Code – 2010 ASME Boiler & Pressure Vessel Code Section VIII Rules for Construction of Pressure Vessels – Division 1. ASME. July 1, 2011.
10. ^ “BPV Complete Code – 2021”. ASME Boiler and Pressure Vessel Code – 2021 Edition. ASME. Retrieved April 4, 2022.
11. ^ “Codes & Standards Interpretations On-Line”. Codes and Standards Electronic Tools. ASME International. Retrieved 10 November 2011.
12. ^ “Code Cases of the ASME Boiler and Pressure Vessel Code”. ASME. Archived from the original on 18 July 2012. Retrieved 7 November 2011.
13. ^ “II. Materials”. Boiler and Pressure Vessel Code – 2010 Edition. ASME. Archived from the original on 10 October 2011. Retrieved 9 November 2011.
14. ^ §
15. ^ “V. Nondestructive Examinations”. Boiler and Pressure Vessel Code – 2010 Edition. ASME. Retrieved 9 November 2011.
16. ^ §§§§
17. ^ “VIII. Pressure Vessels – Division 1”. Boiler and Pressure Vessel Code – 2010 Edition. ASME. Retrieved 9 November 2011.
18. ^ An International Code – 2010 ASME Boiler & Pressure Vessel Code Section VIII Rules for Construction of Pressure Vessels – Division 2: Alternative Rules. ASME. July 1, 2011.

^ An International Code – 2010 ASME Boiler & Pressure Vessel Code Section VIII Rules for Construction of Pressure Vessels – Division 3: Alternative Rules for Construction of High Pressure Vessels. ASME. July 1, 2011.

ISO 50001 Enerji Yönetim Sistemi

ISO 50001 Enerji Yönetim Sistemi, bir kuruluşun enerji verimliliği, enerji kullanımı ve tüketimi de dahil olmak üzere enerji performansının sürekli iyileştirilmesini sağlamak için sistematik bir yaklaşım izlemesini sağlamak olan bir enerji yönetim sisteminin kurulması, uygulanması, sürdürülmesi ve iyileştirilmesi için gereksinimleri belirtir. ISO 50001 Enerji Yönetim Sistemi, enerji performansına katkıda bulunan ekipman, sistemler, süreçler ve personel için ölçüm, belgeleme ve raporlama, tasarım ve tedarik uygulamaları dahil olmak üzere enerji kullanımı ve tüketimine uygulanabilir gereksinimleri belirtir.

​ISO 31000 Kurumsal Risk Yönetim Sistemi

ISO 31000 Kurumsal Risk Yönetim Sistemi, kuruluşların karşılaştığı risklerin yönetimine ilişkin yönergeler sağlar. Bu yönergelerin uygulanması, herhangi bir kuruluşa ve bağlamına göre özelleştirilebilir. ISO 31000 Kurumsal Risk Yönetim Sistemi, her tür riski yönetmek için ortak bir yaklaşım sağlar ve sektöre veya sektöre özgü değildir ve her düzeyde karar alma dahil olmak üzere herhangi bir faaliyete uygulanabilir.

ISO/IEC 20000 Bilgi Teknolojileri Hizmet Yönetim Sistemi

ISO 20000 Bilgi Teknolojileri Hizmet Yönetim Sistemi, bir hizmet yönetim sistemi standardıdır. Hizmet sağlayıcının bir hizmet sunmaya ilişkin; planlamak, kurmak, uygulamak, işletmek, izlemek, gözden geçirmek, sürdürmek ve geliştirmek için gereksinimleri belirtir. Gereksinimler, üzerinde anlaşmaya varılan hizmet gereksinimlerini karşılamak için hizmetlerin tasarımını, geçişini, teslimatını ve iyileştirilmesini içerir.

ISO 22301 İş Sürekliliği Yönetim Sistemi

ISO 22301 İş Sürekliliği Yönetim Sistemi, iş proseslerini kesintilere karşı korunmak, meydana gelme olasılığını azaltmak, kesintilere hazırlıklı olmak, müdahale etmek ve ortaya çıktıklarında bunlardan kurtulmak için bir yönetim sistemini uygulamak, sürdürmek ve iyileştirmek için gereksinimleri belirtir. ISO 22301 İş Sürekliliği Yönetim Sistemi, bir kesinti sırasında ürünleri ve hizmetleri kabul edilebilir bir önceden tanımlanmış kapasitede sunmaya devam edebilme alt yapısını sağlar.

ISO 13485 Tıbbi Cihazlar Kalite Yönetim Sistemi

ISO 13485 Tıbbi Cihazlar Kalite Yönetim Sistemi, bir kuruluşun, müşteri ve yasal düzenleyici gereksinimleri tutarlı bir şekilde karşılayan tıbbi cihazlar ve ilgili hizmetleri sağlama yeteneğini göstermesi gereken bir kalite yönetim sistemi için gereksinimleri belirtir. Bu tür kuruluşlar, bir tıbbi cihazın tasarımı ve geliştirilmesi, üretimi, depolanması ve dağıtımı, kurulumu veya servisi ve tasarım ve geliştirme veya ilgili faaliyetlerin (örneğin teknik destek) sağlanması dahil olmak üzere yaşam döngüsünün bir veya daha fazla aşamasında yer alabilir. 

ISO/IEC 27701 Kişisel Veri Yönetim Sistemi

ISO 27701 Kişisel Veri Yönetim Sistemi, kuruluş bağlamında gizlilik yönetimi için ISO/IEC 27001 ve ISO/IEC 27002’nin bir uzantısı biçiminde bir Kişisel Gizlilik Bilgi Yönetim Sisteminin kurulması, uygulanması, sürdürülmesi ve sürekli olarak iyileştirilmesi için gereksinimleri belirtir ve rehberlik sağlar.

ISO 27701 Kişisel Veri Yönetim Sistemi, KVK Kanunu gibi kişisel veri güvenliği ile ilgili gereksinimleri belirler ve kişisel verileri işleme için sorumluluk ve hesap verebilirliğe sahip olan KVK denetleyicileri ve KVK yöneticileri için rehberlik sağlar. ISO 27701 Kişisel Veri Yönetim Sistemi, bir BGYS KVK denetleyicileri ve KVK yöneticileri olan kamu ve özel şirketler, devlet kurumları ve kar amacı gütmeyen kuruluşlar da dahil olmak üzere her tür ve büyüklükteki kuruluş için uygulanabilir.